Samenvatting



Haptotherapie berust op een ervaring van de fysiotherapeut Frans Veldman. Hij ontdekte dat als hij op een bepaalde manier met reumapatiënten omging en hen aanraakte, hij bij hen een appèl deed op hetgeen ze nog in staat waren te kunnen. Dit bleek ook bij andere mensen te werken.

"Aanspreken van het kunnen, om van daaruit te komen tot grensverlegging".

De benaderingswijze van Veldman is door Anne Jan van Minnen verder ontwikkeld. Door communicatie via het aanraken tot stand te brengen, beleeft de cliënt wat hij of zij voelt. Deze sensatie veroorzaakt zowel lichamelijke als psychische effecten. De therapeutische begeleiding is er op gericht bij de cliënt het gevoel en vervolgens het besef van veiligheid, vertrouwen en zekerheid in EIGEN IK en KUNNEN te genereren. De therapeut is daarbij als begeleider en vangnet aanwezig.
Als gedragsbioloog vind ik dat er grote overeenkomsten bestaan tussen biologische en haptonomische fenomenen. Veel van het gedrag van mensen is terug te vinden in zijn of haar lichaamstaal. De houding en het gebruik van het lichaam is een uiting van hetgeen in de psyche omgaat. De haptonomie spreekt via de tast/het gevoel de mens op zijn lichaamstaal en daarmee op z'n psyche aan.
Het gedrag van mensen wordt veroorzaakt door een samenspel van innerlijke mogelijkheden en hun omgeving. Het gedrag is een van de manieren waarop mensen zich t.o.v. hun omgeving weten te handhaven. Van ons gedrag zijn we ons veelal niet bewust.
De huid en de daarin gelegen zintuigen vormen een verbinding tussen het lichaam en de buitenwereld. In de huid is de lichaamstaal terug te vinden. De begeleider gebruikt dit verbindingskanaal om de cliënt zich bewust te laten worden van zijn onbewuste reacties op zijn omgeving.

Vorige  Volgende